"Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη" Μίλαν Κούντερα

Γιώργος Αλεξάτος



gnalexatos@yahoo.gr

Το σχολικό

2015-09-11 17:53

Θα 'ταν λίγο μετά τις εφτάμισι το πρωί και μόλις είχα πιάσει δουλειά, φορτώνοντας τούβλα στο καρότσι που το ανέβαζε το γερανάκι στον όροφο όπου έχτιζαν οι μαστόροι. Ήταν αρχές Σεπτέμβρη του 1971 και πήγαινα ακόμη ημερήσιο γυμνάσιο, αλλά εκείνη τη βδομάδα ήμασταν απογευματινοί και έμενα στη δουλειά μέχρι τις 12. Μετά από λίγους μήνες γράφτηκα σε νυχτερινό.

Κάποια στιγμή σταματάει απέναντι, μπροστά από το μεγάλο νεοκλασικό -σίγουρα θα το έφαγε κι αυτό η αντιπαροχή- ένα πουλμανάκι από κάποιο ιδιωτικό σχολείο των Βορείων Προαστίων, κορνάροντας.

Από το νεοκλασικό βγήκε μια κοπέλα γύρω στα είκοσι, κρατώντας μια σχολική τσάντα. Από την εμφάνισή της κατάλαβα πως ήταν υπηρέτρια. Την ακολουθούσε ένας έφηβος, δυο τρία χρόνια μεγαλύτερός μου. 
Προχώρησαν προς το σχολικό και στην πόρτα του εμφανίστηκε μια άλλη μεγαλύτερη, καλοντυμένη γυναίκα, η οποία παρέλαβε την τσάντα από την υπηρέτρια.. Θα ήταν η συνοδός του σχολικού, αν και δεν ήξερα από τέτοια. 
Ο έφηβος ανέβηκε στο πουλμανάκι και τον είδα να κάθεται στη θέση όπου η συνοδός είχε αφήσει την τσάντα του.

"Γιώργο, αργείς!", μου φώναξε ο συνάδελφος που χειριζόταν το γερανάκι. Κοίταξα ξανά για λίγο το σχολικό που έστριβε στη γωνία και κότσαρα το ήδη φορτωμένο καρότσι στο συρματόσκοινο.